De jaarlijkse zomerborrel op het terrein van het technische installatiebedrijf was in volle gang. De loods en het buitenterrein waren sfeervol verlicht met prikkabels, de barbecue rook naar verschroeid vlees en houtskool, en uit de boxen klonk harde rockmuziek. Overal stonden statafels waaraan monteurs, engineers en buitendienstmedewerkers met bierflesjes in hun hand stonden te praten. Mijn vriend stond een paar meter verderop geanimeerd te praten met wat collega’s over een complexe kabelstoring van afgelopen week. Hij zag er knap uit, maar de vermoeidheid van de vele zware nachtdiensten was op zijn gezicht af te lezen.

Hij knokte voor die langverwachte promotie binnen het bedrijf. En de sleutel tot die promotie lag volledig in handen van één man: Marco. Marco was het hoofd operationele techniek en teamleider van de storingsdienst, de directe leidinggevende van mijn vriend. Geen gladde kantoorman, maar een robuuste, charismatische vent van begin veertig met opgestroopte mouwen, brede onderarmen en een blik die precies wist hoe hij mensen moest inschatten. Hij straalde een rauwe, natuurlijke autoriteit uit.

Terwijl we daar op het buitenterrein bij een van de statafels stonden met ons drankje, trilde de telefoon in de hand van mijn vriend. Hij keek op het scherm, fronste lichtelijk en hield het toestel tegen zijn oor.

“Het is mijn moeder,” zei hij verscholen achter de herrie van de muziek. “Die belt altijd op de meest onmogelijke momenten. Ik versta er hier op het buitenterrein geen bal van, ik loop even naar de kantoren binnen voor een rustig plekje.”

Hij gaf me een kus op mijn wang, verontschuldigde zich met een lichte grimlach en liep gehaast weg richting de ingang van het bedrijfspand om binnen rust te zoeken.

Nog voordat hij goed en wel door de deuren was verdwenen, verscheen Marco naast me in de buitenlucht. Hij had de hele scène van een afstandje gadegeslagen, een genadeloze, jagende glimlach om zijn lippen in het schijnsel van de prikkabels. Zonder een woord te zeggen, pakte hij me stevig bij mijn elleboog vast. Zijn grip liet geen ruimte voor twijfel of verzet; het was krachtig, bezitterig en volkomen vanzelfsprekend.

“Kijk aan, de hij is even naar binnen gevlucht,” fluisterde Marco schor in mijn oor, terwijl zijn hand me onverbiddelijk meetrok over het drukbezochte buitenterrein. “En wij hebben nog wat zakelijks te bespreken over die promotie van hem, nietwaar?”

Voordat ik überhaupt kon reageren of mijn verstand kon inschakelen, sleurde hij me mee naar de donkere achterkant van de buitenloods, beschut door hoge stapels transportmateriaal en ver weg van de feestende collega's.

Mijn hart sloeg een slag over. Mijn verstand schreeuwde dat ik moest weglopen, maar mijn lichaam reageerde direct op de dominantie die van hem uitging. Ik liet me door hem meelokken naar de achterste hoek van de grote loods, achter de zware stellingen en opslagkisten, ver uit het zicht van het feestgedruis.

Zodra de schaduw van de stellingen ons aan het oog onttrok, sloeg Marco toe. Er was geen beleefd praatje. Hij greep me onbarmhartig bij mijn arm, trok me ruw tegen zich aan en drukte me hard tegen de koude metalen stellingkast. De geur van bier, houtskool en pure mannelijke dominantie walmde om hem heen.

“Je vriend maakt lange dagen, hè?” fluisterde Marco schor, terwijl zijn ogen ondeugend en ijskoud glansden. “Hij werkt zich kapot voor die promotie. Maar jij weet net zo goed als ik dat de beslissing niet op de werkvloer wordt genomen.”

Een mengeling van walging en een verboden, smerige opwinding kolkte door mijn onderbuik. Ik haatte zijn arrogantie, maar de wetenschap dat hij met één telefoontje het leven van mijn vriend kon maken of breken, maakte me kletsnat. Marco zag de tweestrijd in mijn ogen en greep met een harde hand in mijn haar. Hij trok mijn hoofd achterover zodat mijn hals blootlag, en glimlachte guitig.

“Kijk eens aan. Achter die keurige, brave gevel van je zit gewoon een sletje dat precies begrijpt hoe de hazen lopen. Je wilt toch dat hij die promotie krijgt? Bewijs dan maar eens hier op je knieën hoe graag je dat wilt.”

Zonder op een antwoord te wachten, duwde hij me met een dwingende druk op mijn schouders naar de betonvloer. Mijn knieën raakten het koele beton. Met een haastige, zelfverzekerde beweging ritselde hij zijn broek open en bevrijdde zijn zware, stijve geslachtsdeel. Hij greep me vast bij mijn haren, trok mijn gezicht dichtbij en plantte zijn pik pal tegen mijn lippen.

“Open,” beval hij genadeloos.

Gehoorzaam opende ik mijn mond, gedreven door de vernederende spanning en de absolute macht die hij over me uitoefende. Hij duwde zichzelf diep in mijn mond, zonder medelijden met mijn gagreflex, terwijl hij het ritme volledig bepaalde. Zijn krachtige hand in mijn haar hield me gevangen; elke stoot in mijn keel dwong me tot totale overgave.

“Precies zo, sletje,” gromde hij zachtjes boven me, zijn duim drukkend in mijn wang. “Laat maar voelen hoe belangrijk die promotie van hem voor je is.”

De verstikkende hitte, de smaak en de diepe, vernederende stoten brachten me naar de rand van een explosieve ontlading. Na een reeks hardere, dwingende bewegingen trok hij zich net op tijd terug om zijn hete ontlading over mijn kin en lippen te lozen.

Marco ademde zwaar uit, liet mijn haar langzaam los en sloeg zijn broek dicht. Maar voordat hij wegliep, boog hij zich dicht over me heen, pakte mijn kin stevig vast en streek met zijn duim over mijn besmeurde lippen.

“Uitstekend gedaan, Karin,” fluisterde hij met een ijzige, triomfante glimlach. “Je vriend heeft geen idee hoe gelukkig hij mag zijn met zo'n meewerkende vrouw. Ik bepaal of hij die promotie krijgt of dat hij de komende jaren de zwaarste nachtdiensten blijft draaien... en jij weet nu precies wat er van je verwacht wordt. Dit was pas het begin.”

Twee minuten later wandelde ik met een onbewogen gezicht, een herstelde ademhaling en een glas champagne weer het feestterrein op.

Nog voor ik bij de statafels was, stond mijn vriend al glunderend voor me. “Alles goed?”

Voordat ik kon reageren, verscheen Marco achter me. Hij liet zijn blik langzaam over mij glijden en legde toen een terloopse, bezitterige hand op de schouder van mijn vriend.

“Zeker weten, jonge man,” zei Marco met een dunne, dubbelzinnige glimlach. “Je vriendin heeft zich uitstekend ingezet om jouw toekomst hier veilig te stellen. Ik heb me even over haar ontfermd toen jij je in de kantoren had teruggetrokken en ze had niks dan goeds over je te vertellen.”

Bedankt dat je even naar haar hebt omgekeken, Marco.”

Marco’s ogen gleden opnieuw naar mij, koud en manipulatief. “Ik stuur je binnenkort waarschijnlijk voor een paar weken naar het buitenland. Iemand met jou skills kunnen we daar goed gebruiken het is een complex project.”

De ogen van mijn vriend begonnen te glinsteren van ambitie. “Weken in het buitenland? Meen je dat, Marco?”

Ik nam een trage slok van mijn champagne. De koude bubbels gleden langs mijn keel, terwijl de wetenschap dat hij ons leven dicteerde een brandende, verboden kick door mijn onderbuik stuurde. Wekenlang een leeg huis. 

Volledige vrijheid......