De ochtendspits in lijn 43 was zoals altijd een beproeving. De bus zat bomvol forenzen, scholieren en de muffe geur van natte jassen en goedkope koffie. Ik hield me met één hand vast aan de stang, terwijl ik met mijn andere hand mijn telefoon vasthield. Mijn vriend had me net een appje gestuurd: “Succes met je presentatie vandaag, schat. Vanavond kook ik voor je.” Een vlaag van milde liefde gleed door me heen, maar die verdween op slag toen de bus hard remde bij de volgende halte en er een nieuwe lading passagiers instapte.

Tussen de reizigers door viel mijn oog direct op hem. Hij droeg een ietwat versleten spijkerjasje, een achterstevoren gedragen petje en had een rugzak nonchalant over één schouder hangen. Een student, overduidelijk. Maar wat een verschijning. Hij had een stoppelbaardje, ondeugende bruine ogen en een lachje rond zijn lippen dat pure arrogantie uitstraalde. Toen de bus met een schok optrok, raakte hij uit balans. Hij greep zich vast aan dezelfde stang waar ik aan stond, waardoor zijn hand slechts een paar centimeter boven de mijne belandde.

Onze blikken kruisten elkaar. In plaats van beschaamd weg te kijken, hield hij mijn blik vast. Een intense, elektrische spanning schoot meteen door de krappe ruimte tussen ons in.

"Druk hè?" vroeg hij met een verrassend warme stem.

"Verschrikkelijk," antwoordde ik, terwijl ik bewust mijn schouder net iets meer naar hem toe draaide. "Maar het heeft ook wel wat... die intimiteit met vreemden."

Zijn ogen vernauwden zich en die arrogante glimlach werd breder. "Als dit jouw idee van intimiteit is, moet ik je dringend een keer laten zien hoe het écht moet."

Mijn adem stokte in mijn keel. De brutaliteit van deze jongen, die zeker een jaar of zeven jonger was dan ik, werkte direct als een katalysator op mijn opwinding. Terwijl de bus door de bochten slingerde, zorgde de overvolle ruimte ervoor dat onze lichamen onvermijdelijk tegen elkaar aan gedrukt werden. Zijn harde borstkas tegen mijn borsten, zijn bovenbeen stevig tegen het mijne. Bij elke hobbel in de weg voelde ik zijn lichaam dichter tegen mij aan.

"Ik ben Bram," fluisterde hij, terwijl hij nog een stukje dichterbij kwam. De bus was inmiddels zo vol dat niemand merkte hoe we daar stonden.

"Karin," anwoorde ik terug.

Bram liet zijn blik langzaam over mijn strakke kokerrok en mijn doorschijnende blouse glijden. Hij nam geen blad voor de mond. "Je ziet eruit als een succesvolle zakenvrouw, Karin. Maar je ogen verraden dat je eigenlijk iets heel anders wilt dan vergaderen."

Voor ik iets kon terugzeggen, voelde ik zijn hand. Hij liet zijn vingers via de stang naar beneden glijden, over mijn hand heen, om vervolgens brutaal zijn weg naar beneden te zoeken. Niemand om ons heen zag hoe zijn hand achter mijn rug verdween. Zijn warme, grote handpalm legde zich stevig op mijn bil en kneep er zachtjes in. De adrenaline spoot door mijn aderen. We stonden hier in een bomvolle bus, omringd door tientallen mensen, en hij zat nu al aan me.

"Wat doe je?" fluisterde ik, hoewel ik mijn heupen juist iets naar achteren drukte om hem meer toegang te geven.

"Genieten van het uitzicht," fluisterde hij in mijn oor, terwijl hij zijn hand nu onder de stof van mijn rok liet glijden. Mijn ademhaling werd direct zwaarder. Gelukkig stonden we helemaal achterin, weggedrukt in een hoekje. Bram stapte nog dichter naar me toe, waardoor zijn kruis zich hard tegen mijn zij drukte. Ik voelde dat hij al behoorlijk stijf begon te worden onder zijn spijkerbroek.

De bus naderde de halte bij het universiteitsterrein. "Ik moet er zo uit," sprak Bram hees, terwijl zijn vingers inmiddels gevaarlijk dicht bij de rand van mijn slipje waren. "Maar ik ga niet weg voordat ik je geproefd heb."

De spanning van het verbodene bereikte een krankzinnig kookpunt. Bram trok me plotseling mee toen de deuren opengingen, maar in plaats van het perron op te lopen, duwde hij me direct de invalidentoilet in die direct naast de bushalte op het station lag. Hij smeet de deur dicht en draaide hem in één beweging op slot.

De buitenwereld met al zijn regels en verplichtingen was in één klap verdwenen. Bram wachtte geen seconde. Hij tilde me op en zette me af op de brede wastafel. Mijn rok stroopte direct op tot aan mijn heupen. Zijn mond claimde de mijne met een hongerige, wilde intensiteit die me wild maakte. Hij rukte mijn slipje in één harde beweging opzij.

"Je bent drijfnat, Karin," hijgde hij, toen zijn vingers mijn gloeiende, zompige kern vonden.

"Omdat jij me gek maakt, Bram," perste ik eruit. Mijn handen vlogen naar zijn broekriem. Ik ritste zijn jeans open en bevrijdde zijn dikke, pulserende pik, die gloeide van de paringsdrang.

Hij pakte mijn benen, sloeg ze stevig om zijn middel en stootte zichzelf in één krachtige, soepele beweging bij me naar binnen. Een luide, onbeheerste kreun ontsnapte aan mijn lippen en echode tegen de betegelde wanden van het toilet. Hij was groot, hard en ontzettend ongeduldig. Bram nam me met de pure, rauwe energie van een jonge god. Elke stoot was hard en meedogenloos diep.

Buiten hoorde ik het geluid van pratende studenten en het sissen van de busdeuren die weer sloten. Het idee dat iedereen hier zomaar langs liep, terwijl ik hier tegen de spiegel werd genomen door een student die ik net tien minuten kende, tilde mijn opwinding naar een ongekend niveau. Mijn binnenkant trok zich vlijmscherp samen om zijn lul heen.

Bram voerde het tempo op, zijn handen stevig in mijn zij geknepen, zijn ademhaling wild in mijn nek. "Ik kom, Karin... verdomme, je bent zo lekker strak!"

Die woorden waren de nekslag. Mijn orgasme explodeerde in hevige, pulserende golven door mijn hele onderbuik. Ik kneep mijn ogen strak dicht en beet op mijn lip om het niet uit te gillen. Vrijwel tegelijkertijd slaakte Bram een diepe, rauwe kreet en spoot hij zijn hete lading met krachtige stoten diep in mijn kutje.

Hij bleef nog even diep in mij hangen, zijn voorhoofd tegen de mijne gedrukt, trillend van de ontlading. Na een paar minuten trok hij zich langzaam terug, ritste zijn broek dicht en gaf me een zachte kus op mijn mond. Hij pakte mijn telefoon, tikte snel zijn nummer in en knipoogde.

"Voor je volgende busrit, forens," lachte hij ondeugend. Hij opende de deur en verdween koelbloedig tussen de menigte op het perron, mij hijgend en volkomen bevredigd achterlatend op de wastafel. Ik keek in de spiegel, fatsoeneerde mijn kokerrok en glimlachte. De zonde smaakte elke keer weer zoet.