Hoog boven de wolken

Geplaatst door: freeman-1 op 23-10-25

Hoog boven de wolken

De cabine ademde stilte. Alleen het constante gezoem van de motoren, het zachte trillen van metaal. Ik voelde de slaap in de lucht hangen, zwaar van vermoeidheid en onbekende dromen. En toen, zijn blik. Bram.
Eén seconde — misschien twee — maar genoeg om iets te laten vonken.

Zijn mondhoek trok even omhoog.
Een fluister van verstandhouding.
Ik voelde de warmte al stijgen nog voor ik opstond.

Het pad naar achteren leek eindeloos, de neonlichten flakkerden op het tapijt. Elke stap voelde verboden. Bram volgde me — ik hoorde zijn adem dichterbij komen, voelde zijn aanwezigheid als een schaduw die precies wist wat ik van plan was.

Het toiletlicht was koel en wit. De deur klikte dicht, en ineens was er niets dan ruimte die te klein was voor twee mensen en te groot voor wat we voelden.

“Denk je dat iemand het merkt?” vroeg ik, nauwelijks hoorbaar.
Hij lachte stil, die lage toon die in mijn buik bleef hangen.

De wereld buiten bestond niet meer.
De motoren, de lucht, de kilometers onder ons — het werd allemaal één lange ademhaling.
Zijn hand vond de mijne. En even leek het alsof we vielen, niet door de lucht, maar in elkaar.

Wanneer ik later terugliep naar mijn stoel, was het alsof het vliegtuig stiller was geworden. De passagiers sliepen nog steeds, onwetend.
Maar ik voelde het nog — als elektriciteit onder mijn huid.
Alsof er iets van me was achtergebleven daar, in die kleine ruimte vol lucht en adem en zinderende stilte.