Slagroom

Een dag producttraining gehad in het midden van het land. Ik woon zelf in het zuidelijke deel van het land en zoals een ieder weet die met regelmaat op de weg zit dat het tegenwoordig einde van de dag overal vast staat. Samen met twee collega’s besloten we om na afloop maar gelijk te blijven eten om dan na de spits te vertrekken. Ze was me tijdens de lunch al opgevallen, kort zwart haar, een mooi gezicht met een brede glimlach en absoluut niet op haar mondje gevallen. Ik had een collega beteuterd zien kijken nadat hij haar dubbelzinnige opmerking maakte die ze gelijk snedig terug gaf. ‘Alles naar wens heren?’ Mijn collega’s en ik knikte zeker dank je. ‘Niet te pittig?’ Ik hou van pittig hoor glimlachte ik. Met een glimlachje liep ze verder. Bij de bar draaide ze zich en keek onze kant weer even op. Ze zag me kijken en glimlachte weer. Mijn collega’s vertrokken, wat voor mij nog geen zin had gezien het feit dat het naar het zuiden nog steeds vast stond. Laten ze je nou gewoon alleen achter zei ze toen ze mijn koffie bracht. Ja gemeen he. ‘Ik zorg wel dat je niets te kort komt’ knipoogde ze. ‘Nog wat toe?’ Ligt er aan, wat heb je allemaal?

‘Alleen maar lekkers. Ik zal de dessertkaart even brengen.’ Loopt ze nou te flirten met me? Ik keek even wat om me heen, een ouder echtpaar en nog drie personen, niemand keek op of om. Ik verbeeld het me dacht ik. ‘Alstublieft’ glimlachte ze mij de kaart gevend. ‘De warme appeltaart is echt om te smullen.’ Volgens oma’s recept? ‘Als ik de kok mag geloven wel. Met slagroom is het heerlijk.’ Ik ben niet zo een slagroom fan. ‘Ik wel, ben er dol op. Zo hup uit de spuit in mijn mond spuiten, heerlijk.’ De manier waarop ze het zei deed mij echt vermoedden dat het niet over slagroom ging. Een liefhebber dus. Pretoogjes en een glimlachje was haar antwoord. Laat ik het maar proberen dan. ‘Goede keuze.’ Jij mag de slagroom knipoogde ik. Oké in alle eerlijkheid de appeltaart was lekker.