Wie ben ik

Sarrah stond in de keuken, het ochtendlicht gleed als een zachte aanraking over haar huid. Haar volle blonde haren, met subtiele zilveren strepen, vielen los over haar schouders, terwijl haar blouse, nonchalant geknoopt, een glimp gaf van haar rondingen. Haar lichaam had zich in de loop der jaren ontwikkeld – van de slanke lijnen van haar jeugd tot de weelderige volheid die Thomas altijd had bewonderd. Zelfs nu, zonder zijn aanwezigheid, voelde ze nog de echo’s van zijn ogen op haar gericht, de warmte van zijn handen op haar huid.

Haar gedachten dwaalden af naar een zomeravond jaren geleden, toen ze samen op het balkon stonden van een luxueus hotel in Parijs. De lucht was zwaar van jasmijn, en Thomas stond achter haar, zijn handen stevig rond haar taille. Hij trok haar langzaam tegen zich aan, zijn adem warm in haar nek. “Jij bent mijn meesterwerk,” fluisterde hij, zijn lippen zachtjes over haar oorlel glijdend. Ze voelde toen dezelfde opwinding die nu, bij de herinnering, door haar lichaam tintelde.

Thomas had altijd een intense passie voor haar gehad, een die zich manifesteerde in elke aanraking, elke blik. Hij hield ervan haar langzaam uit te kleden, zijn vingers die over haar huid dwaalden alsof hij elk detail wilde memoreren. Haar lichaam, dat na elke zwangerschap voller en zachter was geworden, leek hem alleen maar meer te betoveren. Ze herinnerde zich hoe hij haar na de geboorte van hun jongste dochter in zijn armen had genomen, haar huid tegen de zijne, terwijl hij haar vertelde hoe prachtig ze was, hoe onweerstaanbaar.

Sarrah glimlachte terwijl ze een slok van haar thee nam. Zelfs nu, drie jaar na zijn overlijden, voelden haar herinneringen levendig en rauw. De nachten waarin ze samen waren, vol intense verlangens en overgave, waren meer dan een fysieke verbinding geweest; het was een symfonie van liefde en vertrouwen. Zijn handen, zijn lippen, de diepe klank van zijn stem die haar naam fluisterde – het waren de dingen die haar nu nog in haar dromen bezochten.

Ze keek naar buiten, naar de magnoliaboom in de tuin, de bloemen in volle bloei. Het was alsof de boom een verlengstuk was van hun liefde, diep geworteld, krachtig, en onmiskenbaar levend. Sarrah voelde een golf van warmte door zich heen gaan. De vrouw die ze met Thomas was geweest – begeerd, vrij, en onbeschaamd vrouwelijk – leefde nog steeds in haar. Haar lichaam, haar verlangens, haar ziel – alles in haar smeekte om opnieuw gevoeld, bemind, en verkend te worden.

Ze streek een lok haar achter haar oor en glimlachte zachtjes. Er was geen reden om die verlangens langer te negeren. Thomas had haar geleerd te genieten van het leven, van haar vrouwelijkheid en van de kracht van passie. En nu was het tijd om die les opnieuw in praktijk te brengen, met de wetenschap dat ze een vrouw was die nog zoveel te bieden had, aan de wereld – en aan zichzelf.