Geperst tussen een glazen deur en een andere pendelaar gleden mijn ogen over het voorbij flitsende landschap van tunnels. Een kleine schok zorgde ervoor dat de pendelaar achter me (een niet onaantrekkelijke man van middelbare leeftijd, bleek later na een blik op de reflectie in het glazen raam) voorover viel en in een reflex me bij mijn heupen vastnam. 

''Mijn excuses'' hoorde ik in mijn oor. Ik keek over mijn schouder en gaf aan het niet erg te vinden. Met het karakteristieke geluid van een toestel op rails op de achtergrond en nog steeds een netwerk van tunnels die voorbij flitste leken de minuten eindeloos door te gaan. 

Afgeleid door inwendig aftellen naar mijn eigen halte, waarna ik eindelijk naar huis kon wandelen en uit mijn beklemmende, veel te warme kledij kon stappen merkte ik niet meteen op dat de druk tussen mij en de pendelaar die achter me stond. Toen na even opletten van mijn kant bleek dat mijn medereiziger zichzelf tegen mij aan het aandrukken was bedacht ik me dat het waarschijnlijk te wijten was aan een verschuiving van de mensen midden in de wagon. Toen na een blik in de reflectie bleek dat de man aardig wat ruimte had maakten we oogcontact. 

Hij knipoogde, en ik weet niet wat over me kwam... Misschien de hitte, de vermoeidheid, het gebrek aan mannelijk gezelschap de afgelopen maanden, of een combinatie van bovenstaande, maar ik bleef via de reflectie in z'n ogen kijken en drukte mijn billen achteruit. 

Zonder mijn blik af te wenden bewoog ik mijn billen zo, dat ze licht over zijn kruis schuurden. Hij drukte terug, en door de stoffen van onze kledij heen kon ik voelen dat mijn medereiziger absoluut niet klein geschapen was. 

Een gedachte van ''waarom niet'' flitste door mijn hoofd en ik verhoogde de druk van mijn beweging wat. Niet veel later voelde ik zijn hand op mijn heup. 

De hand die van mijn heup, voorzichtig verschoof naar mijn buik en daar even bleef hangen, afwachtend of het verder mocht gaan, voelde warm, verlangend. Met mijn billen nog steeds tegen zijn kruis aan gedrukt mistte het kloppende lid zijn uitwerking op me niet. Mijn kutje tintelde en niet veel later evolueerde de vochtige plek in mijn slip, naar een doorweekt stukje kant die erom smeekte om op de grond te vallen. Met zijn ene hand zichzelf vasthoudend en zijn andere nog steeds op mijn onderbuik bleef de man zichzelf tegen me aandrukken, de hand lichtjes verkennend naar mijn borsten toe. 

Mijn ogen gleden over andere passagiers, die schijnbaar helemaal niets in de gaten hadden voor ik terug oogcontact zocht met de man achter me. Ik zag hem via de reflectie naar me kijken en in een vlaag van opwinding verdween mijn hand onder mijn rok om mijn slip naar beneden te trekken. Even later viel hij op de grond en stapte ik er uit. De man zijn ogen werden even groter en hij grijnsde voor hij, voorzichtig rondkijkend, zijn broek open ritste. Voorzichtig mijn rok omhoog duwend, greep ik me vast aan de leuningen aan de deur en kantelde mijn bekken een beetje. 

Zijn warme handen gleden over mijn billen, knepen verlangend. Ik voelde zijn immens harde, kloppende pik tegen me aandrukken en ik kon een zachte kreun niet onderdrukken. Ik keek rond, mensen waren nog steeds te druk bezig met zichzelf om iets op te merken. 

De man gaf druk met zijn heupen en gleed naar binnen. Me helemaal vullend bleef hij even waar hij was en liet zijn hand door mijn haar gaan. Ik knipoogde en de man begon voorzichtig te stoten, zo subtiel mogelijk. 

Hoewel de bewegingen minimaal waren, om niet betrapt te worden, was het gevoel zo geil, zo intens, dat een orgasme zich snel aankondigde. Ik voelde mijn medepassagier ook worstelen en na amper enkele minuten, kwam ik zo intens klaar dat het samentrekken van mijn lichaam hem over zijn grens heen moet geduwd hebben, want ook hij ontplofte met de grootste moeite zichzelf te bedwingen. 

Na het snel fatsoeneren van mijn rok kondigde mijn halte zich aan, ik stapte af en keek de man nog eens aan, toen de deuren sloten bukte hij om mijn slip op te rapen en te knipogen terwijl hij het in zijn broekzak propte. 

Ik zie de man nog dikwijls, en het pendelen is net iets aangenamer geworden.